Connect with us

Πολιτικά

Κοινωνικό-πολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας στην μεταπολιτευτική περίοδο

Published

on

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΒΕΛΑΣ .

Κοινωνικό-πολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας στην μεταπολιτευτική περίοδο – αιτίες της κοινωνικής και πολιτικής κρίσης που βιώνει σήμερα η χώρα.

Η ελληνική κοινωνία της μεταπολίτευσης χαρακτηρίζεται από την έλλειψη ορθολογικών κανόνων, οι οποίοι πρέπει να είναι από όλους σεβαστοί και βάσει των οποίων να επιχειρούνται η πολιτική διακυβέρνηση, η οικονομική ανάπτυξη, η κοινωνική εξέλιξη, και όλες οι απαραίτητες για αυτά μεταρρυθμίσεις. Δεν υπάρχει κοινωνική συναίνεση από τους πολίτες ως προς τους στόχους και το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας, αλλά ούτε ως προς τα μέσα και τους τρόπους που θα χρησιμοποιηθούν για την επίτευξη τους. Δεν οικοδομήθηκε ποτέ ένα κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στο κράτος και τους πολίτες, το οποίο να διαχωρίζει αρχικά τη δημόσια από την ιδιωτική σφαίρα, και το οποίο να προάγει μια συλλογική πειθαρχία στους κοινωνικούς κανόνες, την υπαγωγή του ατομικού συμφέροντος στο συλλογικό, και να καθορίζει τις σχέσεις ατόμου-πολίτη και κοινωνίας.

Η ανυπαρξία συστηματοποιημένου ελέγχου και η διάβρωση των τυπικών μηχανισμών ελέγχου που υπήρχαν, οδήγησαν στην μετάβαση από την κοινωνική κουλτούρα στην ατομική κουλτούρα. Αναπτύχθηκαν πρότυπα ατομικής οικονομικής συμπεριφοράς και συμφέροντος, και σε συνδυασμό με την έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης οδήγησαν σε σύγκρουση μεταξύ ατομικών και συλλογικών ορθολογικοτήτων. Το γεγονός ότι δεν έγινε ποτέ ο διαχωρισμός μεταξύ κράτους και κοινωνίας, μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου χώρου, αποτέλεσε την αιτία που δεν έγιναν ποτέ δεκτές από τους πολίτες οι διάφορες κοινωνικές και πολιτικές δεσμεύσεις που επιβάλλονταν με μεταρρυθμίσεις. Σταδιακά οι ηθικοί κανόνες συμπεριφοράς που επικρατούσαν αντικαταστάθηκαν από έναν άναρχο ατομικισμό και την ανευθυνότητα απέναντι στους νόμους και τους λοιπούς συμπολίτες.

Κάνοντας μια μικρή ιστορική αναδρομή διαπιστώνουμε ότι το ελληνικό κοινοβουλευτικό σύστημα δεν αποτέλεσε παράγωγο κοινωνικών αγώνων ή την εξέλιξη του πολιτικού συστήματος μετά την καπιταλιστική ανάπτυξη της χώρας, αντίθετα αποτέλεσε τον τρόπο επιβολής των τοπικών ελίτ και της επίλυσης των αντιπαραθέσεων της εξουσίας. Αυτό έγινε χωρίς την παρουσία θεσμικών κανόνων, αλλά με την παρουσία ενός μηχανισμού μονόπλευρης κρατικής κυριαρχίας. Ως αποτέλεσμα είχε η δημοκρατία να είναι περισσότερο  τυπική και λιγότερο ουσιαστική, και ως βασικό χαρακτηριστικό είχε τον κρατισμό. Η συναίνεση από πλευράς πολιτών επιτυγχάνονταν με εξω-θεσμικές διαδικασίες, με την καλλιέργεια πελατειακών και λαϊκιστικών πρακτικών.

Μετά το 1974 και την μεταπολίτευση, τίθενται τα θεμέλια για την συγκρότηση ενός σύγχρονου ελληνικού κράτους δικαίου, κατοχυρώνοντας το δημοκρατικό πολίτευμα. Η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η αναθεώρηση του Συντάγματος, δίνουν το έναυσμα για τις διαδικασίες εκσυγχρονισμού και την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Στην εξουσία πλέον συμμετέχουν και τα μεσαία στρώματα πολιτών, με στόχο την μεγαλύτερη κοινωνική κινητικότητα και συνοχή. Η πολυφωνία από πλευράς διαφορετικών στρωμάτων στοχεύει στην ανέλιξη του γενικού συμφέροντος και στην άμβλυνση των ανισοτήτων. Όμως αυτή η διαδικασία εκδημοκρατισμού έμεινε ανολοκλήρωτη. Η ενίσχυση των πελατειακών σχέσεων μεταξύ των πολιτών και του κράτους, νομιμοποίησε την παγίωση αυτών των πρακτικών. Μαζί με την έλλειψη του κοινωνικού συμβολαίου, οδήγησε στην καθιέρωση της διαφθοράς σε επίπεδο πολιτικής εξουσίας, αλλά και σε ατομικό επίπεδο. Ο δημόσιος τομέας του κράτους και οι κοινωνικές υπηρεσίες παρέμειναν αναποτελεσματικοί,  δέσμιοι μιας παρωχημένης γραφειοκρατίας και των λανθασμένων νοοτροπιών. Αντί της οικονομικής ανάπτυξης και του κοινωνικού εκσυγχρονισμού, επικράτησε η αναξιοκρατία και το ρουσφέτι.

Το πολιτικό σύστημα που συγκροτήθηκε παρουσιάζει φορμαλιστικά χαρακτηριστικά, αλλά περιθωριοποιεί το περιεχόμενο των διαδικασιών. Έχει ηθικά κενά και πλουραλιστικά ελλείμματα. Η συντήρηση του κρατικού συστήματος, με την εναλλαγή στην εξουσία των ίδιων ισχυρών κομμάτων, οδηγεί στην έλλειψη εμπιστοσύνης. Η ανίσχυρη κοινωνία των πολιτών, η έλλειψη κανόνων και κοινωνικής συνοχής, σε συνδυασμό με τις πελατειακές πρακτικές του κράτους οδηγεί τους πολίτες σε αυθαίρετες συμπεριφορές ορμώμενες από το ατομικό συμφέρον.

Στην Ελλάδα εμφανίζεται ένας ιδιότυπος δυισμός στο πλαίσιο των πολιτισμικών παραδόσεων. Από την μία υπάρχει η παρωχημένη παράδοση που χαρακτηρίζεται από σκεπτικισμό απέναντι σε κάθε νέο, αντίθεση στο ξενόφερτο και καινούργιο, εσωστρέφεια έναντι του καπιταλισμού, προσκόλληση στις πρακτικές του παρελθόντος και αμυντική στάση απέναντι στις μεταρρυθμιστικές διαδικασίες, μια παράδοση που στηρίζει τις αντιλήψεις του παρελθόντος και εναντιώνεται σε κάθε τι προσπαθεί να αλλάξει την παράδοση. Από την άλλη βλέπουμε μια νέα παράδοση, η οποία είναι επηρεασμένη από την κουλτούρα του δυτικού φιλελευθερισμού, βλέπει θετικά τις καπιταλιστικές αγορές, είναι εξωστρεφής και στηρίζει τον  εξορθολογισμό, είναι κοσμική και στηρίζει τον ανταγωνισμό, επιζητά και ευνοεί τις διεθνείς συνεργασίες και δεσμούς, μια παράδοση ανοιχτή σε καινοτομίες και μεταρρυθμιστικές αλλαγές. Αυτή η ισορροπία και ταλάντευση μεταξύ των δύο παραδόσεων, είναι αυτή που δεν επιτρέπει την οριστική ρήξη με το παρελθόν και την ουσιαστική πορεία προς το μέλλον. Παρατηρείται η συνύπαρξη ορθολογικών και τυπικών επίσημων κανόνων ή νόμων, μαζί με ανορθολογικούς και άτυπους τρόπους λειτουργίας του κράτους. Έτσι σε όλους τους τομείς της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ζωής μαζί με τους τυπικούς θεσμούς υπάρχουν και οι άτυποι, όπως παιδεία-παραπαιδεία, οικονομία-παραοικονομία, κράτος-παρακράτος κ.ο.κ. Στους άτυπους ανορθολογικούς θεσμούς απευθύνονται οι πολίτες, καθώς και τα συλλογικά όργανα, για την ρύθμιση ή διεκπεραίωση των υποθέσεων τους. Λειτουργούν ως δεκανίκι του κράτους και καλύπτουν τα ελλείμματα.

Η κρίση στην Ελλάδα που ξεκίνησε από το 2010 και παραμένει έως και σήμερα, μπορεί να προβάλλεται περισσότερο ως οικονομική κρίση, αλλά αποτελεί και μια κοινωνικό-πολιτική κρίση. Αρχικά θα πρέπει να ορίσουμε την έννοια της κρίσης. Η λέξη κρίση μπορεί να έχει πολλές σημασίες, όπως διάκριση, απόφαση, διαμάχη, αξιολόγηση κ.α. Στην σημερινή ελληνική κοινωνία με το όρο κρίση εννοούμε όλα τα παραπάνω, στο πλαίσιο μιας βίαιης, γρήγορης και απότομης κοινωνικής αλλαγής. Γίνεται αναφορά σε κρίση στην περίπτωση που ένα σύστημα (ή σύνολο συστημάτων) δεν λειτουργεί σωστά, δεν αποδίδει, αλλά δεν γνωρίζουμε ποια είναι η αιτία ή ποιες αποφάσεις πρέπει να ληφθούν για την βελτίωση του. Η κρίση σε οικονομικό επίπεδο σημαίνει ότι τα οικονομικά μέσα που διαθέτουμε ως χώρα δεν συμβαδίζουν με τις επιδιώξεις που έχουμε για το επίπεδο διαβίωσης μας. Τα οικονομικά μέσα και τα μέσα παραγωγής δεν επαρκούν για να συντηρήσουμε το μέχρι τώρα τρόπο ζωής μας. Οι δαπάνες και οι υποχρεώσεις που είχε αναλάβει το ελληνικό κράτος ξεπέρασαν τα έσοδα του, με αποτέλεσμα ως λύση στο πρόβλημα να θεωρηθεί η ένταξη της Ελλάδας στους μηχανισμούς στήριξης από τους Ευρωπαίους Εταίρους. Αυτό είχε ως

προαπαιτούμενες, άμεσες μεταρρυθμίσεις. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις στους οικονομικούς τομείς είχαν συνέπειες. Συνέπειες της κρίσης αποτελούν η ανεργία, που έχει αγγίξει τα μεγαλύτερα ποσοστά όλων των χρόνων και συνεχίζει να αυξάνεται, η μείωση εισοδημάτων, είτε με την μορφή πραγματικής μείωσης είτε με την έμμεση μείωση μέσω της φορολογίας. Η μείωση των εισοδημάτων έφερε την μείωση της κατανάλωσης σε όλους τους τομείς, είτε στα τρόφιμα, είτε στην ένδυση, είτε σε κοινωνικές δραστηριότητες, και συνεπακόλουθα οδήγησε στο κλείσιμο επιχειρήσεων κάθε είδους.

Από αυτό το σημείο και μετά η κρίση παίρνει μορφή κοινωνικής κρίσης. Για την αντιμετώπιση μιας κρίσης είναι απαραίτητος ο περιορισμός της αβεβαιότητας και η ανάπτυξη δεσμών και διασυνδέσεων μεταξύ των μελών μιας κοινωνικής ομάδας. Η συλλογικότητα και η εμπιστοσύνη λειτουργούν στις περιπτώσεις που το αποτέλεσμα είναι προς όφελος των ατόμων. Ως χρησιμοθηρικά όντα, οι άνθρωποι δίνουν στην εμπιστοσύνη μια ωφελιμιστική διάσταση. Στην Ελλάδα πάντα υπήρχε μειωμένη εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα, καθώς είχε αποδειχθεί ότι λειτουργούσε με πελατειακές σχέσεις, καθώς επίσης και με την αδυναμία του να πραγματοποιήσει ότι υπόσχεται. Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις του μνημονίου που είχαν τις παραπάνω συνέπειες, όχι μόνο μείωσαν την εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς το πολιτικό σύστημα, αλλά αύξησαν και την δυσπιστία προς αυτό. Κάτι που το ίδιο το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να αντιληφθεί, επιβεβαιώνοντας την απόσταση μεταξύ πολιτικών ελίτ και πολιτών-εκλογέων.

Η μείωση της εμπιστοσύνης και η αύξηση της δυσπιστίας έχουν ως συνακόλουθα δηλωτικές συμπεριφορές των πολιτών. Συμπεριφορές όπως η αποξένωση των πολιτών από τους πολιτικούς και εκδηλώσεις θυμού απέναντι τους. Απαξίωση των θεσμών του κράτους, ειδικά αυτών που η πολιτική ηγεσία χρησιμοποιεί με επιθετικό τρόπο. Συρρίκνωση των μεγάλων κομμάτων που μέχρι την έναρξη της κρίσης διαδέχονταν το ένα το άλλο στα πολιτικά αξιώματα. Μαζική απόσυρση καταθέσεων από τις τράπεζες υπό τον φόβο της ανικανότητας αυτών που κυβερνούν, αλλά και από έλλειψη εμπιστοσύνης. Από την έναρξη της κρίσης το 2010 και μετά, παρατηρείται και η ενεργοποίηση της μέχρι τώρα ανίσχυρης κοινωνίας των πολιτών. Η κοινωνία των πολιτών μέχρι εκείνη την στιγμή παρουσίαζε μια μικρή δραστηριοποίηση με την μορφή μη κυβερνητικών οργανώσεων, όμως πάντα εξαρτημένες οικονομικά από το κράτος. Από το 2010 αυτή η δραστηριότητα αυξάνεται, καθώς επίσης κάνουν την εμφάνιση τους άτυπα δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης και επαγγελματικές οργανώσεις, τα οποία προσφέρουν διάφορες μορφές υπηρεσιών, όπως υπηρεσίες υγείας, πρόνοιας και εκπαίδευσης. Το θεωρητικό πλαίσιο που περιβάλλει την κοινωνία των πολιτών είναι το σύνολο συλλογικών δραστηριοτήτων, ομάδων και δικτύων που βρίσκονται ανάμεσα στο κράτος και την αγορά, η συμμετοχή σε αυτά είναι εθελοντική και ως στόχο έχουν να εκφράσουν και να αξιώσουν από το κράτος νέες ιδέες και νοοτροπίες με κοινωνικά προνόμια, καλύτερη κοινωνική προστασία και πρόνοια. Όσο πιο ισχυρή είναι η κοινωνία των πολιτών, τόσο πιο ισχυρή είναι και η δημοκρατία, καθώς οι δημοκρατική θεσμοί αποδίδουν και ο έλεγχος τους δεν γίνεται μόνο «εκ των άνω», αλλά και «από κάτω».

Παράλληλα, όμως, με την ενδυνάμωση της κοινωνίας των πολιτών στην Ελλάδα της κρίσης,  κάνει την εμφάνιση της και η αντίθετη όψη της. Ενεργοποιούνται ιδιότυπα μορφώματα αντιδημοκρατικού χαρακτήρα, άτυπες ομάδες ρατσιστικού προσανατολισμού και ριζοσπαστικών βίαιων εκρήξεων που εκμεταλλευόμενα τις δημοκρατικές ελευθερίες, αξιώνουν τον περιορισμό της ελευθερίας κάποιων κοινωνικών ομάδων ή τον κοινωνικό τους αποκλεισμό. Η κοινωνική συνοχή αποτελεί την συλλογική διαδικασία των μελών ενός κράτους και μιας κοινωνικής ομάδας, κατά την οποία τα μέλη αυτά δρουν ενωμένα, κάτω από τους ίδιους κανόνες, με κοινό στόχο την ικανοποίηση των αναγκών τους. Σε κάθε περίοδο κρίσης, όπως και στην περίπτωση της Ελλάδας, η συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας, η μείωση των κοινωνικών παροχών, η αύξηση της κοινωνικής ανισότητας και η διάβρωση των ηθικών αξιών, οδηγούν σε τριγμούς στις κοινωνικές σχέσεις και κατ’ επέκταση στην κοινωνική συνοχή. Η κρίση που βιώνουμε στην Ελλάδα σήμερα πέρα από οικονομική και πολιτική κρίση, είναι και κρίση αξιών και αντιλήψεων. Τα νέα δεδομένα αποδεικνύουν ότι τα άτομα δεν έχουν κοινούς στόχους, ούτε κοινούς τρόπους επίτευξης τους. Οι περικοπές μισθών, η μεγάλη φορολογία, η αλλαγή του εργασιακού προτύπου, η έλλειψη μεταναστευτικής πολιτικής επιφέρουν αλυσιδωτές αντιδράσεις τόσο σε οικονομικό επίπεδο, όσο και σε κοινωνικό. Παρατηρείται η αύξηση της εγκληματικότητας και μαζί της η αύξηση ανασφάλειας, αδικίας και περιθωριοποίησης. Το γεγονός ότι ακόμα δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο για την έξοδο από την κρίση ή ακόμα κι αν υπάρχει δεν είναι αντιληπτό στην πραγματική οικονομία, έφερε απογοήτευση και απαισιοδοξία στους πολίτες. Η όποια προσπάθεια για δημιουργία κοινωνικής συνοχής απορρίπτεται, και προβάλλεται το ατομικό συμφέρον και η οικογενειακή αλληλεγγύη.

Comments

comments

Πολιτικά

ΚΚΕ Σάμου: Το κλείσιμο των Hotspot μοναδική λύση για το νησί και τη χώρα

Published

on

By

To κλείσιμο των Hot spot της χώρας  ζητά με ανακοίνωση, η Τομεακή Επιτροπή του ΚΚΕ Σάμου, σημειώνοντας ότι “Μέρα τη μέρα κι όσο ο χειμώνας έχει μπει για τα καλά, η κατάσταση στο hotspot Σάμου επιδεινώνεται δραματικά το ίδιο οξύνονται και όλα τα προβλήματα για το νησί που απορρέουν από τον εγκλωβισμό χιλιάδων ανθρώπων σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης.

Κανένας δε μπορεί να μένει αδιάφορος σε αυτή την κατάσταση. Η λύση είναι μία.

·        Να κλείσει εδώ και τώρα το Hotspot, να απεγκλωβιστούν πρόσφυγες και μετανάστες από το νησί. Να μεταφερθούν σε δομές της ενδοχώρας με ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, εκεί να μεταφερθούν και οι υπηρεσίες ασύλου, όπου και θα διατυπώνουν τα αιτήματά τους και σύντομα να απεγκλωβίζονται και από τη χώρα με προορισμό τις χώρες που επιθυμούν.

·        Μπροστά στο χειμώνα να ληφθούν άμεσα μέτρα προστασίας (ρουχισμός, θερμαινόμενοι χώροι προσωρινής φιλοξενίας κλπ). Να δυναμώσει η λαϊκή αλληλεγγύη. Κανένας άνθρωπος στο κρύο και τη βροχή.

Εφικτό και ρεαλιστικό δεν είναι η προσπάθεια «ορθολογικής διαχείρισης» ανθρώπων όπως προτείνει η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τη δημιουργία νέου μεγαλύτερου Hotspot και προαναχωρησιακού κέντρου, ούτε και η λεγόμενη αποσυμφόρηση, η μεταφορά δηλαδή ορισμένων προς κέντρα εγκλωβισμού της ενδοχώρας όταν έρχονται περισσότεροι απ’όσους φεύγουν. Η μεταφορά του Hotspot εκτός πόλης, πρόταση που υιοθετούν μια σειρά φορείς και οι δυνάμεις της ΝΔ και των υπολοίπων κομμάτων, απλώς μεταθέτει το πρόβλημα και συμβάλλει στη διόγκωσή του. Με τη στάση τους συντάσσονται με την πολιτική κυβέρνησης και ΕΕ ενώ αποπροσανατολίζουν το λαό βάζοντας τους κατοίκους του νησιού να «παίζουν την κολοκυθιά» για το που θα πάει το νέο Hotspot. Σε τελική ανάλυση δεν αμφισβητούν ούτε στο ελάχιστο την απάνθρωπη πολιτική εγκλωβισμού της ΕΕ, τη στέρηση ακόμη και στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η λογική του εφικτού όχι μόνο δεν λύνει, αλλά διαιωνίζει το πρόβλημα. Είναι λογική της υποταγής και της μοιρολατρίας. Εφικτό και αναγκαίο είναι ο απεγκλωβισμός προσφύγων και μεταναστών από το νησί και τη χώρα προς τις χώρες που επιθυμούν που σημαίνει οτι το Hotspot πρέπει να κλείσει. Εφικτό και ρεαλιστικό είναι η ανυπακοή και η συλλογική πάλη ενάντια στη συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας, ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ-ΝΑΤΟ. O λαός του νησιού να μην πέσει στην παγίδα των ψεύτικων διλημμάτων και του εφικτού. Να γυρίσει την πλάτη στον εθνικισμό και το ρατσισμό και να υψώσει το ανάστημά του στην πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ.

Το προσφυγικό μεταναστευτικό είναι πρόβλημα που θα παραμένει όσο συνεχίζονται κι εντείνονται οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και ο πόλεμος στον οποίο όλο και βαθύτερα εμπλέκεται η χώρα μας μεσω του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Είναι πρόβλημα που τρέφεται από τη φτώχεια και την εκμετάλλευση.

Να κλείσει τώρα το Hotspot – Απεγκλωβισμός προσφύγων και μεταναστών

Δυναμώνουμε την αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες

Να παρθούν άμεσα μέτρα για το χειμώνα

Comments

comments

Continue Reading

Πολιτικά

Επιστολή Αλέξανδρου Λυμπέρη : «Ο δικός μας ρόλος είναι περιττός»

Published

on

By

Επιστολή διέρρευσε στη δημοσιότητα,του Περιφερειακού Συμβούλου Π.Ε. Σάμου κ. Αλέξανδρου Λυμπέρη, προς τον Γραμματέα του Κινήματος Αλλαγής, με αφορμή την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Π. Χριστόφα για την Περιφέρεια Β. Αιγαίου.

Ακολουθεί η επιστολή του Περιφερειακού Συμβούλου.

Σύντροφε γραμματέα, Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Π. Χριστόφα και την στήριξη του από το Κίνημα Αλλαγής για την Περιφέρεια Β. Αιγαίου και τούτο διότι περιμέναμε να υλοποιηθούν οι διαδικασίες που είχαν ανακοινωθεί (Παρασκευή 2/11/2018 στη Μυτιλήνη) και στις οποίες είχαμε κληθεί να συμμετέχουμε για να εκφέρουμε γνώμη και άποψη.

Η υποψηφιότητα φέρεται να είναι προσωπική επιλογή της προέδρου του κινήματος άρα ο δικός μας ρόλος είναι περιττός… Σε εμάς ποιον ρόλο επιφυλάσσεται;;

Αυτόν της «συστράτευσης και στήριξης» για το κομματικό συμφέρον;; Θα έπρεπε να ξέρετε ότι ο παραγκωνισμός και η επιβολή όχι μόνο την ενότητα και την κομματική συνείδηση προάγουν, αλλά αποθαρρύνουν και επιφέρουν αρνητικά αποτελέσματα τα οποία θα φανούν στη προκειμένη περίπτωση άμεσα”.

Η Ν.Ε. Σάμου του Κινήματος Αλλαγής σχετικά με επιστολή του Περιφερειακού Συμβούλου κ. Αλεξάνδρου Λυμπέρη θα ήθελε να διευκρινίσει τα εξής:

Η επιστολή του κυρίου Λυμπέρη με αναφορά στη διαδικασία που έπρεπε να ακολουθηθεί για την επιλογή του υποψηφίου Περιφερειάρχη, βρήκε σύμφωνη την Ν.Ε. του Κινήματος η οποία και στη συνέχεια ενημέρωσε τα αρμόδια όργανα.

Η τήρηση των διαδικασιών είναι σημαντικότερη από τα πρόσωπα για τη δημοκρατική λειτουργία και με ιδιαίτερη ικανοποίηση διαπιστώσαμε ότι οι παρατηρήσεις μας έγιναν δεκτές από τα όργανα του Κινήματος Αλλαγής.

Comments

comments

Continue Reading

Πολιτικά

Τη στήριξη του ΚΙΝ.ΑΛ Σάμου έλαβε ο Θεμιστοκλής Παπαθεοφάνους

Published

on

By

Τη στήριξη του ΚΙΝ.ΑΛ εν όψει των αυτοδιοικητικών εκλογών έλαβε σήμερα ο ανεξάρτητος υποψήφιος δήμαρχος Σάμου, Θεμιστοκλής Παπαθεοφάνους , μετά απο συνεδρίαση της Νομαρχιακή Επιτροπή του Κινήματος Αλλαγής Σάμου.

Τα μέλη της Νομαρχιακής, ομόφωνα αποφάσισαν να στηρίξουν την υποψηφιότητα του Θεμιστοκλή Παπαθεοφάνους για την διεκδίκηση του δήμου.

Στη συνεδρίαση εκτός απο τα μέλη της Νομαρχιακής το παρών έδωσε  ο κ. Θεμιστοκλής Παπαθεοφάνους , ενώ καλεσμένοι να παραστούν στη συνεδρίαση ήταν ο υποψήφιος Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου του κινήματος κ. Παναγιώτης Χριστόφας και ο Περιφερειακός σύμβουλος στην Π.Ε. Σάμου ο κ. Αλέξανδρος Λυμπέρης.

Comments

comments

Continue Reading
Advertisement

Facebook

SPONSORED

Sponsored

Advertisement Enter ad code here

Δημοφιλή

Copyright © 2017