Connect with us

Σαμιακά

«Νυχτώνει καλοκαίρι» του Δημήτρη Σεβαστάκη

Published

on

Του Δημήτρη Σεβαστάκη

Το βράδυ άκουγα τα θηρία. Πλησίαζαν το σπίτι μας από το βουνό, κρατούσα την αναπνοή μου. Μπορούν να μπουν στην κάμαρα; Ε, μπαμπά; Μπαμπά; Κοιμήθηκες; Διαβάζεις εφημερίδα, κρύβεσαι στις τεράστιες σελίδες, δεν μπορώ να καταλάβω πότε σε παίρνει ο ύπνος. Οταν συνελήφθης, έμεινα μόνος, αρχηγός της οικογένειας. Και επιτέλους έπαιξα ατέλειωτα.
Τράβηξε με δύναμη το κορδόνι. Ηταν ήδη τρεις το μεσημέρι. Χαρούμενη ζέστη. Η ποτιστική μηχανή, δίχρονη, ιταλική, με αραιές ψύκτρες, πήρε μπρος, γέμιζε τις μάνικες, πλημμύριζαν οι καταπότες, έπιναν οι ντοματιές. Ο Γιώργος επιδέξια, με μια τσαπιά, έφραζε το αυλάκι, διοχέτευε στο διπλανό, στο επόμενο. Ηταν ο πιο καλός φίλος. Δεν έπαιζε μπάλα, ήταν όμως ακούραστος μικρός γεωργός. Τον χειμώνα καθόμασταν στο ίδιο θρανίο, αλλά το καλοκαίρι βλεπόμασταν σπάνια. Δεν μας ένωνε ο κοινός εχθρός, το σχολείο, και μας χώριζαν τα ξαδέλφια μου από την Αγγλία με τα πολύχρωμα αυτοκινητάκια matchbox και τα ατέλειωτα μπάνια στη θάλασσα, που επισκίαζαν την ταπεινή ντοματιά και την κολυμβητική ασχετοσύνη του Γιώργου. Ναι, το καλοκαίρι ευνοούσε την προδοσία.
Το σπίτι μας ήταν δίπλα στο κύμα, παλαιό, της τελευταίας εικοσαετίας του 19ου αιώνα, ψηλοτάβανο, με σμυρναίικα σκαλιστά έπιπλα, ζωγραφισμένα ταβάνια, βιβλιοθήκες και κρυψώνες. Εκρυβες τα κλεμμένα τσιγάρα, καμιά γυμνή φωτογραφία από το «Penthouse» των Αγγλων, έβγαινε κι ο ποντικός από την ίδια τρύπα. Ο Γιώργος έμενε σε ένα αγροτόσπιτο καμιά εκατοστή μέτρα από το δικό μας. Ηταν όμως βουνίσιος. Δεν έμπαινε στη θάλασσα, φοβόταν τα χταπόδια και τους δράκους που πιθανόν να του ρίχνονταν από τα ύφαλα. Αντίθετα, έπιανε με άνεση τα φίδια στις πρασιές, τραγουδούσε Καζαντζίδη, δούλευε ιδρωμένα και αφοσιωμένα. Φορούσε κάτι καπέλα «Χρωπεί», τα έδιναν στους ελαιοχρωματιστές οι έμποροι, ξέπεφτε κανένα και στον Γιώργο.
Τα βράδια κοίταζα τ’ άστρα, πτώμα από το παιχνίδι της μέρας. Δυο μήνες ακόμα για να ανοίξουν τα σχολεία. Είχα αυτή την κρυμμένη αγωνία για τον αποκρουστικό Σεπτέμβριο. Από τον Δεκαπενταύγουστο αραίωναν οι τουρίστες, τα δύο θερινά σινεμά άρχιζαν να προβάλλουν συχνότερα τα δράματα, Ξανθόπουλο, Μάρθα Βούτση, την κούκλα Σταθοπούλου, σιγά σιγά υποχωρούσαν ο Χατζηχρήστος, ο Ηλιόπουλος, ο Αυλωνίτης, ο Βέγγος. Γύριζα από το σινεμά πάντα με πόνους στην κοιλιά από τον πασατέμπο, αλλά χαρούμενος και άπλυτος. Ναι, το καλοκαίρι όταν ήσουν μικρός δεν χρειαζόσουν μπάνιο. Και η θάλασσα νερό είναι.
«Τέλος/ Κι οι μνήμες παν κι αυτές πίσω απ’ τα πράγματα να τα προφτάσουν/ Όπου τα παλαιά φαίνονται πάλι κι εκείνα σαν καινούρια» ή αλλιώς και για μένα: «Κι όσο να βγει στην επιφάνεια πάλι/ του άφηνε καιρό η δροσιά να σύρει κάτι από τα σωθικά του ανίατο στα φύκια και τις άλλες ομορφιές απ’ τα ύφαλα»…
Ο Οδυσσέας Ελύτης συχνά, ιδίως τώρα που έχουν περάσει τα πολλά και μένουν τα λίγα χρόνια, με παίρνει από το χέρι να βουτήξουμε στα βαθιά, μέχρι εκεί που σώνεται η αναπνοή, να πάμε στα βουνά για τσακαλούρες, να κρυφτούμε στους πόες, να γλιτώσω από τη μάνα μου…
«Ασκοποι εντελώς καλόγεροι έψελναν και μελετούσαν/ κι ούτε που μου άνοιγε κανείς να ξαναδώ σε τι μεριές μεγάλωσα/ σε τι μεριές με μάλωνε η μητέρα μου/ που πρωτοφύτρωσε και για ποιανού τη χάρη το φωτόδεντρο/ εάν υπάρχει ακόμη»…
Σχηματίζεται ο λόγος (η αιτία και ο ήχος της) και στο ποίημα και στη δική μου συγκίνηση. Περίπου έτσι μπορώ να ξαναζήσω τα καλοκαίρια, να βρω τον λόγο που αντέχω αυτό το λίγο που μένει – ή λείπει; Γιατί, περνώντας τα χρόνια, δεν λιγοστεύουν τα καλοκαίρια, αλλά μικραίνει το περιθώριο του προσωπικού καλοκαιριού. Δεν βρίσκεται πια ο ξερός βώλος χώματος που σπάζει κάτω από την πατούσα καθώς το σκας. Αλλά βρίσκεται διάσπαρτος και σπάνιος ο λόγος που θα υποδεχτεί το αίσθημα, που θα φιλοξενήσει την ευφρόσυνη λύπη.
«Τα βράδια κλαίμε, το πρωί ονειρευόμαστε ν’ αλλάξουμε/ τον κόσμο. Το μεσημέρι πάντως κοιμόμαστε λίγο: απομεινάρι της παιδικής υπακοής/ όταν ο μεσημεριάτικος ύπνος ήταν η τιμωρία μας», απαντά ο Λειβαδίτης…
Σα να τα έχουν πει όλα οι ποιητές κι εσύ περιττεύεις. Να περιττεύεις στον λιγότερο χρόνο, είναι η μοναδική μορφή προσωπικού πλεονάσματος. Την παλεύεις, την πλάθεις αυτή την ασυνταξία, κάτι χάνεις από την εμπιστοσύνη, από τις ιδέες, κάπου εκεί έρχεται ο Θεός. Το πιο βαθύ, το πιο έγκυρο πρόσωπο του θέρους.

Δημοσιεύθηκε στο ένθετο «Ιδεογράμματα» στο φύλλο 62 της «Νέας Σελίδας» την Κυριακή 12/8

Share this post:

Comments

comments

Σαμιακά

Και ο άσωτος επιστρέφει.

Published

on

By

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής αναφέρεται σε μία ακόμη παραβολή∙ την παραβολή του ασώτου υιού (Λουκ. 15, 11-32). Ο πατέρας της παραβολής δέχεται τον υιό του που τον έχει εγκαταλείψει, έχει ζήσει με άσωτο τρόπο χρησιμοποιώντας την περιουσία του πατέρα και στο τέλος χωρίς καμία οικονομική υποστήριξη επιστρέφει στον πατέρα. Πόση στεναχώρια βίωσε ο πατέρας τη στιγμή που ο υιός του, ζήτησε από τον ίδιο το μερίδιο που του αναλογεί για να φύγει στα ξένα;

Ο υιός της παραβολής αφού ξόδεψε τα πάντα, σκέφτηκε να επιστρέψει στον πατέρα του. Η επιστροφή εγείρει ερωτήματα. Αναζητά επιτακτικά ακραιφνείς απαντήσεις, απαντήσεις δεκτικές μιας εμβάθυνσης στο μυστήριο της οντολογικής μεταμόρφωσης του υιού. Γιατί γύρισε στον υιό ο πατέρας; Επειδή ξόδεψε όλη την περιουσία και δεν μπορούσε να ζήσει αλλιώς; Επειδή βρέθηκε στα δύσκολα; Επειδή απέκτησε συναίσθηση της ασωτίας του; Κι αν η συναίσθηση αυτή εμφορούταν από μία συναισθηματική έξαρση, έναν ακροβατικό συναισθηματικό παρορμητισμό; Η παραβολή μας βεβαιώνει για κάτι πολύ σημαντικό. ‘’Τότε συνήλθε στον εαυτό του’’ και επέστρεψε στον πατέρα του λέγοντας του ‘’αμάρτησα κατά του ουρανού και ενώπιον σου, δεν είμαι πλέον άξιος να ονομάζομαι υιός σου’’ (Λουκ. 15, 17-19).

Ας δούμε στον πατέρα τον Θεό Πατέρα και στον υιό τον κάθε άνθρωπο. Πόσες φορές μας ευεργετεί ο Θεός; Μας δίνει ευλογίες, τις οποίες δεν αξίζουμε. Δεχόμαστε τις ευεργεσίες. Όχι, όμως πάντοτε. Πώς ανταποκρίνεται ο άνθρωπος; Συνάπτει σχέση με τον Θεό; Αναγνωρίζει πως όλα όσα έχει, του τα έχει δωρίσει ο Θεός; Ο άνθρωπος πολλές φορές σηκώνεται και φεύγει από τη σχέση αυτή. Εγκαταλείπει τον Θεό. Άλλες φορές επιστρέφει, άλλες πάλι όχι. Έτσι ενεργεί ο άνθρωπος. Πολλές φορές καθίσταται αχάριστος απέναντι στον Θεό, απέναντι στους συνανθρώπους του. Κι ο Θεός; Πώς ενεργεί; Μήπως έχει πολλές επιλογές; Γνωρίζουμε πως στον Σταυρό δεν υπάρχει άνετη θέση. Αυτή είναι η στάση του Θεανθρώπου. Ελπίζει, υπομένει, ταπεινώνεται, συγχωρεί, έχει αμέτρητο έλεος και φιλανθρωπία άρρητη. Αυτός είναι ο τρόπος του Θεού Πατέρα.

Ο άνθρωπος δραπετεύει από την σχέση με τον Πατέρα. Πολλές φορές. Κι όταν επιστρέφει, πάντοτε ο Πατέρας τον δέχεται. Δεν θέτει όρια και κριτήρια ο Θεός. Το μοναδικό Του μέτρο, κριτήριο και προϋπόθεση είναι η αγάπη. Αυτές είναι οι ‘’αντοχές’’ του Θεού. Εκτός κι αν ο άνθρωπος δεν θέλει να σωθεί ποτέ και εμμένει σε μία άρνηση του Θεού. Ακόμη και τότε δεν εκδικείται ο Θεός, δεν τιμωρεί όπως ακούγεται να λένε διάφορες φωνές εντός των τειχών της Εκκλησίας. Ας κρατήσουν την τιμωρία για τον εαυτό τους. Ο Θεός έχει άλλον τρόπο και βαδίζει άλλον δρόμο. Διαφορετικό από τις ανθρώπινες αντιλήψεις, μακριά από την κοσμικότητα της κτίσης αυτής. Ο όσιος Μάξιμος Ομολογητής στα Κεφάλαια περί Αγάπης σημειώνει πως ‘’τόν δέ φαῦλον, δι᾿ ἀγαθότητα ἐλεεῖ, καί ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ παιδεύων ἐπιστρέφει’’.

Βάζει δύσκολα στον Θεό ο άνθρωπος. Και παίζει με την σωτηρία του. Την εξωθεί στα άκρα. Δεν ξεκινάει από την αγάπη, αλλά ο ίδιος την ίδια στιγμή απαιτεί αγάπη, κάποιες φορές. Άλλοτε, έχει την αίσθηση πως πιστεύει πραγματικά με όσα κάνει και πως οι άλλοι φταίνε πάντα, ο πατέρας ή ο γιος ή ο διπλανός, αλλά ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς με σαφή λόγο ξεκαθαρίζει τα πράγματα∙ η πίστη ωφελεί, ένα κάποιος πολιτεύεται κατά συνείδηση και καθαρίζει τον εαυτό του μέσα από την εξομολόγηση και την μετάνοια. Δεν μπορείς να εγκαταλείπεις τους γονείς σου στο γηροκομείο και να χαίρεσαι με όσα σου δώρισαν όλα αυτά τα χρόνια. Είσαι σάρκα από τη σάρκα τους και αίμα από το αίμα τους. Ο Θεός ευλογεί τους ανθρώπους που σέβονται τους γονείς και διακονούν τους γονείς. Δεν μπορείς να ησυχάζεις μέσα σου την στιγμή που ο γιος σου ή η κόρη σου δεν μιλάνε μεταξύ τους ή εσύ με κάποιο παιδί. Ούτε όταν τα αδέλφια δεν θέλουν να δουν το ένα το άλλο. Δεν υπάρχει ευλογία Θεού στην περίπτωση αυτή. Ο δρόμος της σωτηρίας είναι ο άλλος. Τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο. Αυτό λέει όλο το ευαγγέλιο. Παρατημένοι γονείς, μαλωμένα αδέλφια, μαλωμένοι γονείς με τα παιδιά και άλλα πολλά δυσάρεστα επιβεβαιώνουν την ασχήμια και το δράμα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Αυτό το ανθρώπινο πρόσωπο, απώλεσε την ωραιότητα, έκλαψε στις χαρές των άλλων και έστησε χορό στις δυστυχίες τους. Στην Εκκλησία υπάρχει μία όμορφη λέξη, ελκυστική, που γίνεται ελκυστικότερη και ένα ολάκερο βίωμα, μία ζωντανή εμπειρία, όταν εισέρχεται στην καρδιά του ανθρώπου. Είναι η λέξη μετάνοια. Ο άνθρωπος έγινε πολύ σκληρός, εχθρικός, ένας σκέτος μόνος. Δεν θα επιβιώσει έτσι. Θα βρίσκει παντού και πάντα αδιέξοδα. Δεν βλέπετε πόσο δυστυχισμένοι έγιναν οι χριστιανοί; Στην Ανάσταση πενθούν ακόμη. Μέσα στην ζωή της Εκκλησίας υπάρχουν βήματα που οδηγούν στον Θεό. Υπάρχει η μετάνοια, η συγχωρητικότητα, το έλεος, η φιλανθρωπία, η σιωπή, ο πνευματικός. Υπάρχει και η επιστροφή. Το Ευαγγέλιο είναι γεμάτο από τέτοια πρόσωπα. Κι ο Θεός πάντα περιμένει την μετάνοια του ανθρώπου. Και μετά; Ε, στήνεται κι ένας πανηγυρικός χορός στους ουρανούς και ο άνθρωπος γεμίζει από Θεό.

 

Πρεσβύτερος Ηρακλής Φίλιος (Βαλκανιολόγος, Θεολόγος)

Κληρικός Ι.Μ Σταγών & Μετεώρων

Share this post:

Comments

comments

Continue Reading

Σαμιακά

Συνεχίζονται οι έλεγχοι για την τήρηση των μέτρων στα νησιά του Βορείου Αιγαίου

Published

on

By

Εντατικοί έλεγχοι στα νησιά του Βορείου Αιγαίου, στο πλαίσιο της εφαρμογής των μέτρων για την αποφυγή και τον περιορισμό της διάδοσης του κορωνοϊού

Συνελήφθησαν, κατά το τελευταίο διήμερο στη Λέσβο, τέσσερα (4) άτομα που κατηγορούνται, κατά περίπτωση, για τα αδικήματα της απείθειας και της βίας κατά υπαλλήλων, καθώς και για παραβίαση των μέτρων για την πρόληψη ασθενειών

 

Εντατικοί έλεγχοι πραγματοποιούνται καθημερινά από Υπηρεσίες της Γενικής Περιφερειακής Αστυνομικής Διεύθυνσης Βορείου Αιγαίου, για την εφαρμογή των μέτρων αποφυγής και περιορισμού της διάδοσης του κορωνοϊού.

Στο πλαίσιο αυτό, συνελήφθησαν κατά το τελευταίο διήμερο στη Λέσβο, τέσσερα (4) άτομα, που κατηγορούνται, κατά περίπτωση, για τα αδικήματα της απείθειας και της βίας κατά υπαλλήλων, καθώς και για παραβίαση μέτρων για την πρόληψη ασθενειών.

Ειδικότερα, απογευματινές ώρες χθες (26-02-2021), στο πλαίσιο διενέργειας ελέγχων από ειδικό αστυνομικό κλιμάκιο της Διεύθυνσης Αστυνομίας Λέσβου, συνελήφθησαν στην ευρύτερη περιοχή της Μυτιλήνης, δύο (2) αλλοδαποί, οι οποίοι αρνήθηκαν να επιδείξουν απαιτούμενα για τη μετακίνησή τους έγγραφα και να συμμορφωθούν σε υποδείξεις των αστυνομικών, ενώ ακολούθως τους απώθησαν βίαια. Σε βάρος των συλληφθέντων βεβαιώθηκαν πρόστιμα ύψους -300- ευρώ, για παραβίαση περιορισμού κίνησης.

Επίσης, πρώτες πρωινές ώρες σήμερα (27-02-2021), συνελήφθησαν στη Μυτιλήνη, από αστυνομικούς του Αστυνομικού Τμήματος Μυτιλήνης, δύο (2) αλλοδαποί, οι οποίοι όπως διαπιστώθηκε είχαν προβεί στη διοργάνωση ιδιωτικής συνάθροισης στην οικία τους, στην οποία συμμετείχαν οκτώ (8) ακόμη άτομα [-6- αλλοδαποί (-2- άνδρες και -4- γυναίκες) και -2- ημεδαπές]. Σε βάρος των συλληφθέντων, διοργανωτών της συνάθροισης, βεβαιώθηκαν πρόστιμα ύψους -3.000- ευρώ, ενώ στους λοιπούς συμμετέχοντες, επιβλήθηκαν πρόστιμα ύψους -300- ευρώ, για παραβίαση περιορισμού κίνησης.

Η Γενική Περιφερειακή Αστυνομική Διεύθυνση Βορείου Αιγαίου, αποδίδοντας ιδιαίτερη σημασία στην προστασία της δημόσιας υγείας, έχει δώσει τις απαραίτητες κατευθύνσεις στις Υπηρεσίες της, για τη συστηματική διενέργεια ελέγχων σε δημόσιους χώρους, επιχειρήσεις, μέσα μαζικής μεταφοράς, καθώς και σε οδικά δίκτυα, τόσο στα αστικά κέντρα αλλά και στην περιφέρεια.

Ο κίνδυνος του κορωνοϊού είναι υπαρκτός και απειλεί ευθέως το κοινωνικό αγαθό της δημόσιας υγείας, ως εκ τούτου αποτελεί θέμα κοινωνικής συνείδησης και πρωτίστως ατομικής ευθύνης, να υψώσουμε τείχος προστασίας για εμάς, τις οικογένειές μας, τους συνανθρώπους μας.

Share this post:

Comments

comments

Continue Reading
Advertisement

Facebook

Δημοφιλή